cropped image 1

Μια τελετουργία ανάμεσα στο θαύμα, τη μνήμη και το αλλόκοτο
Υπάρχουν τόποι στην ελληνική επαρχία όπου η πραγματικότητα δεν υπακούει πάντα στους κανόνες της λογικής.
Εκεί όπου οι θρησκευτικές δοξασίες συναντούν τις παγανιστικές μνήμες, η ομορφιά συνυπάρχει με τη βία και το
θαυμαστό με το απόκοσμο. Σε αυτόν τον παράξενο, σχεδόν μυθικό κόσμο μας μεταφέρει η παράσταση «Θα σε
λέω Μαρία» της ομάδας bijoux de kant, στο φιλόξενο και ζεστό νέο χώρο bijoux de kant HOOD στο Θησείο, 
βασισμένη σε διηγήματα του Γιάννη Παλαβού από τις συλλογές «Το παιδί» και «Το αστείο».
06 YHASWKWS
Ο Γιάννης Παλαβός, δημιουργεί έναν πολυεπίπεδο αφηγηματικό κόσμο, όπου η
ανθρωπογεωγραφία της ελληνικής υπαίθρου γίνεται αφετηρία για μια βαθύτερη
αναζήτηση της ανθρώπινης φύσης.     Η μοναξιά, η επιθυμία, η αθωότητα που
συνορεύει με τη σκληρότητα, η πίστη, η συγχώρεση και η ανάγκη του ανθρώπου
να πιστέψει στο ανεξήγητο διατρέχουν τα κείμενα. Δεν πρόκειται για μια νοσταλ-
γική αναπαράσταση της επαρχίας, αλλά για την αποκάλυψη μιας Ελλάδας τόσο
αθέατης, όσο και αντιφατικής, αλλά  και βαθιά μυστηριακής.     Μιας Ελλάδας
που εξακολουθεί να κουβαλά αρχέγονους φόβους και λαχτάρες.
photom
Ο Γιάννης Σκουρλέτης, με τις πάντα εμπνευσμένες σκηνοθεσίες του, δεν περιορίζεται
στην αναπαράσταση των ιστοριών, αλλά τις μετατρέπει σε μια ενιαία σκηνική τελετουρ-
γία.   Με τη χαρακτηριστική του εικαστική ευαισθησία, δημιουργεί έναν κόσμο όπου το
πραγματικό και το υπερβατικό, το τρυφερό και το σκοτεινό συνυπάρχουν, αφήνοντας
όμως και χώρο στη φαντασία και στη συναισθηματική συμμετοχή του θεατή.
Η δραματουργική επεξεργασία της Ασημένιας Ευθυμίου συμβάλλει καθοριστικά στη
σύνδεση των διαφορετικών αφηγηματικών ψηφίδων, προσδίδοντας συνοχή έτσι και τον
ανάλογο σκηνικό ρυθμό στο υλικό.
 
Ο Χρήστος Κραγιόπουλος αναλαμβάνει το απαιτητικό βάρος της αφηγηματικής
ερμηνείας, υπηρετώντας έναν κόσμο πολλαπλών προσώπων και συναισθηματικών
αποχρώσεων.    Με την εξαιρετική σωματική του παρουσία, την εκφραστική του
ευελιξία και την εντυπωσιακή χρήση ντοπιολαλιάς γίνεται ο φορέας μιας συλλο-
γικής μνήμης, μετακινούμενος ανάμεσα στο οικείο και το ανοίκειο, στο ανθρώπι-
νο και το σχεδόν μεταφυσικό.
THASELEW
Η σκηνογραφία και το εικαστικό περιβάλλον του Νίκου Παπαδόπουλου αποτελούν
οργανικό μέρος της αφήγησης, ενισχύοντας την αίσθηση ενός κόσμου έξω από τον
συνηθισμένο χρόνο.    Τα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα συμπληρώνουν αυτή την
ιδιαίτερη εικαστική ταυτότητα.   Η μουσική της Ειρήνης Καλογεροπούλου λειτου-
ργεί ως συναισθηματικός και ατμοσφαιρικός οδηγός, ενώ οι φωτισμοί του Γιώργου
Μαρουλάκου αναδεικνύουν τις μεταβάσεις ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, στο
ορατό και το αδιόρατο.    Η κινησιολογική επιμέλεια του Διονύση Νικολόπουλου
προσθέτει μια ακόμη διάσταση στην όλη αφήγηση, μετατρέποντας το σώμα σε
αυτόνομο εκφραστικό μέσο.
 
Το «Θα σε λέω Μαρία» είναι τελικά κάτι περισσότερο από μια θεατρική μεταφορά
λογοτεχνικών κειμένων.    Είναι μια βουτιά στις αντιφάσεις της ελληνικής ψυχής,
μια συνάντηση με όσα η σύγχρονη, ορθολογική καθημερινότητα προσπαθεί να
αποσιωπήσει. μια μυσταγωγική εμπειρία που σε παρασύρει μαζί της καθόλη τη
διάρκειά της αλλά και μετά.   Και ίσως εκεί να βρίσκεται η μεγαλύτερη αξία της,
στην υπενθύμιση πως ο άνθρωπος εξακολουθεί να έχει ανάγκη το μυστήριο,
ακόμη κι όταν δεν μπορεί να το εξηγήσει...