Υπάρχει ένας ιδιαίτερος κίνδυνος στις κωμωδίες μυστηρίου: αν το μυστήριο πάρει τον εαυτό του υπερβολικά στα σοβαρά, χάνεται το χιούμορ· αν, πάλι, η κωμωδία καταπιεί την ιστορία, παύεις να ενδιαφέρεσαι για το ποιος είναι ο ένοχος. Η «Μαντάμ Μαριάννα» του Ανδρέα Αριστοτέλους επιχειρεί να κινηθεί ακριβώς πάνω σε αυτή τη λεπτή γραμμή και, στη δεύτερη σεζόν της στον πάντα φιλόξενο χώρο του ProjectR stage, γνωρίζει πλέον καλά τους κανόνες του παιχνιδιού της.
Η ιστορία μας μεταφέρει στην Αθήνα του 1967. Σε έναν οίκο ανοχής βρίσκεται δολοφονημένη η ιδιοκτήτριά του και πολύ σύντομα, εργαζόμενοι και πελάτες βρίσκονται εγκλωβισμένοι στον ίδιο χώρο. Ένας ειδικός ερευνητής της Ελληνικής Αστυνομίας καλείται να λύσει την υπόθεση, όμως αντί να έχει μπροστά του έναν απλό ένοχο, βρίσκεται μπροστά σε ένα σύνολο ανθρώπων που μοιάζουν να έχουν όλοι κάτι να κρύψουν.
Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό παιχνίδι της παράστασης. Οι σχέσεις των προσώπων με τη νεκρή, αρχίζουν να αποκαλύπτονται σταδιακά και κάθε καινούργια πληροφορία λειτουργεί σαν ακόμη ένα κομμάτι ενός παζλ που δεν είναι πάντα τόσο εύκολο να συναρμολογηθεί. Ένα μυστήριο που ξέρει να αυτοσαρκάζεται....
Ο Ανδρέας Αριστοτέλους, ως συγγραφέας, επιλέγει να κινηθεί με ξεκαρδιστικό χιούμορ προς την κωμωδία χαρακτήρων σε πρώτο πλάνο, χρησιμοποιώντας το έγκλημα ως αφορμή για να ξεδιπλωθούν οι σχέσεις, οι εμμονές, οι κρυφές επιθυμίες και οι απρόβλεπτες συμπεριφορές. Αυτό είναι και το δυνατό του χαρτί, γιατι το κοινό καλείται να υποψιαστεί, να παρασυρθεί, να αλλάξει γνώμη, να γελάσει με μια αποκάλυψη και λίγο αργότερα να αναρωτηθεί αν τελικά είχε πέσει στην παγίδα.
Η bar theatre συνθήκη λειτουργεί εδώ υπέρ της παράστασης. Η απόσταση ανάμεσα στη σκηνή και την πλατεία μικραίνει και η αίσθηση ότι παρακολουθούμε ένα «ζωντανό» παιχνίδι γίνεται κομμάτι της ίδιας της θεατρικής εμπειρίας.
Η σκηνοθετική ματιά
Ο Γιάννης Κλειδέρης αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία και επιλέγει να κρατήσει την ενέργεια ψηλά. Αφήνει την κωμωδία να αναπνεύσει και χρησιμοποιεί το τραγούδι και τη μουσική, τις δοκιμασίες και τις ανατροπές ως οργανικά και άκρως εύστοχα και απολαυστικά στοιχεία της παράστασης. Η διάρκεια των 110 λεπτών, με ένα διάλειμμα, επιτρέπει στην ιστορία να εξελιχθεί χωρίς να εξαντλεί γρήγορα τα όποια ευρήματά της.
Σημαντική είναι και η συμβολή της βοηθού σκηνοθέτη Μαρίας Σωτηρίας Τζαμαλή, σε μια παράσταση που βασίζεται στην ομαδική λειτουργία και στον ακριβή συντονισμό των επί σκηνής προσώπων.
Συλλογική ενέργεια επί σκηνής
Ο Ανδρέας και ο Γιάννης κρατούν και βασικούς ρόλους της παράστασης. Η διπλή αυτή ιδιότητα του καθενός τους απαιτεί απόλυτο έλεγχο του ρυθμού και την πολύτιμη εμπειρία τους που αποτυπώνεται στη σκηνή, ιδιαίτερα σε ένα έργο όπως το συγκεκριμένο, όπου οι ατάκες, οι αντιδράσεις και οι αλλαγές πρέπει να λειτουργούν με ακρίβεια.
Η Κατερίνα Παναγιωτοπούλου, ο Πάνος Παναγιωτόπουλος, η Ελένη Κουκουλάρη και η Πολύμνια Μιχαέλα Στεφανάκη συμπληρώνουν τον ερμηνευτικό πυρήνα της παράστασης και είναι όλοι πολύ καλοί. Σε μια κωμωδία μυστηρίου αυτού του τύπου, η επιτυχία εξαρτάται από το εάν οι ηθοποιοί ακούν ο ένας τον άλλον, αφήνουν χώρο στις αντιδράσεις του συμπρωταγωνιστή τους και γνωρίζουν πότε μια παύση μπορεί να είναι πιο αστεία από μια ατάκα. Κάτι που κάνει με μεγάλη αμεσότητα και φυσικότητα η όμορφα δεμένη αυτή ομάδα.
Η παράσταση της Θεατρικής Εταιρείας Replica, που φέτος συμπληρώνει δεκαπέντε χρόνια παρουσίας, γνωρίζει πολύ καλα το είδος που υπηρετεί και επιλέγει να το παίξει με τους δικούς της πρωτότυπους όρους! Δείτε τη και χαρείτε την όσο τη χαρήκαμε κι εμείς!