|
«Ο πατέρας μου δουλεύει αεροδρόμιο,
λέει για 4 λεπτά δεν υπήρχε καμία επικοινωνία με τίποτα.
Μετά όλα normal.»
Georgia
«Ο κομήτης είναι ενεργειακή πύλη. Όποιος είναι “ανοιχτός” θα το νιώσει.»
Χ.Χ.
Ο κόσμος ανεβαίνει στις ταράτσες. Κάποιοι προσεύχονται. Κάποιοι χορεύουν. Η πόλη συγχρονίζεται για λίγο γύρω από μια ώρα: 22:47. Και μετά, ο κομήτης περνά. Δεν συμβαίνει τίποτα θεαματικό. Το chatroom γεμίζει. Μηνύματα χαράς, ειρωνείας, ανακούφισης. Ασαφείς «αποδείξεις» κυκλοφορούν. Κανείς δεν είναι σίγουρος τι ακριβώς έγινε — ή αν έγινε κάτι. Η εκπομπή συνεχίζεται.
Το έργο κινείται ανάμεσα στο live broadcast, τη θεατρική συνθήκη και την ψηφιακή συλλογική αφήγηση. Αντλεί από τη γλώσσα του ραδιοφώνου, των social media και του ειδησεογραφικού λόγου, δημιουργώντας ένα τοπίο όπου το προσωπικό και το δημόσιο συγχέονται, όπου το αληθινό και το ψεύτικο, η μυθοπλασία και το ντοκιμαντέρ αναμιγνύονται χωρίς σαφή όρια.
«Πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση
λένε ότι έπεσε ένας κομήτης στη Σιβηρία. Λέτε;»
Λενιν26
«3 μέρες χωρίς τον σύντροφό μου. Άδειο σπίτι.
Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου.
Μπορείτε να παίξετε Τζένη Βάνου, “Τώρα που πας στην ξενιτιά”;»
Νίκος
Το RADIO 1: Η πιο λυπημένη μέρα της ζωής μου παρατηρεί τη στιγμή όπου μια κοινότητα κοιτάζει ταυτόχρονα προς τον ουρανό — και ύστερα επιστρέφει στον εαυτό της, έχοντας ανταλλάξει ιστορίες λύπης, απώλειας και εύθραυστης εγγύτητας. Για λίγο, το θέατρο γίνεται στούντιο, η μετάδοση γίνεται κοινός παλμός και η δημόσια συχνότητα ανοίγει χώρο για κάτι βαθιά προσωπικό.
|
