Τί είναι εκείνο που θεωρείς ότι προσπάθησε να φωτίσει πιο πολύ στην
παράσταση «Βάσα» η σκηνοθέτιδα; Ότι ειδικά στην οικογένεια η
εξουσία δεν έχει καμιά δύναμη παρά μόνο καταστροφική, αν δεν έχει
κίνητρο το κάθε μέλος την αγάπη;
Το έργο έχει ήδη πολλά θέματα και ζητήματα τα οποία θέτονται
επομένως και η σκηνοθέτιδα αυτό που προσπάθησε είναι να αναδείξει όσο
το δυνατόν περισσότερα μπορεί. Αν πρέπει να διαλέξω ένα αυτό είναι η
ανθρωποφαγία και η μανία αυτή «του να έχω αυτό που θέλω πάση θυσία»,
με όποιο κόστος, ακόμα και στο πλαίσιο του έργου μας, το οποίο είναι το
οικογενειακό. Μέσα στο κείμενο αναφέρεται η εξής φράση από τη Βάσσα
«όλοι θέλουν να αρπάξουν και να φύγουν»!
Η Πατριαρχία έχει παίξει πολύ βασικό ρόλο τις τελευταίες δεκαετίες
και στη χώρα μας, αν και θεωρώ ότι είμαστε σαν χώρα πιο πολύ
μητριαρχική. Ποιά η δική σου αίσθηση;
Η πατριαρχία έπαιζε, δυστυχώς, μεγάλο ρόλο καιρό πριν απλώς τώρα
κορυφώνεται ή επειδή είμαστε πιο συνειδητοποιημένοι την
αντιμετωπίζουμε και βλέπουμε το μέγεθός της. Αν ανατρέξουμε σε
κείμενα πιο παλιά θα δούμε πως είναι ίδια ή παρόμοια κατάσταση με
σήμερα! Το έργο μας εν προκειμένω, γράφτηκε το 1910, κι όμως είναι
αρκετά επίκαιρο. Θεωρώ πως η μητριαρχία είναι κατάλοιπο της
πατριαρχίας και δεν σχετίζεται με το φύλο. Η Βάσσα επιλέγει να μπει
στο ρόλο του αφεντικού, ωστόσο θα μπορούσε να μην λειτουργήσει
πατριαρχικά κι όμως το κάνει, γιατί έτσι έμαθε και μεγάλωσε.
Θεωρείς ότι το κοινωνικό σύστημα, που μας περιβάλλει ευνοεί κατά
κάποιο τρόπο την κληρονομιά της βίας από γενιά σε γενιά και την
ηθική φθορά που γεννά η αγωνία της επιβίωσης;
Δυστυχώς όχι μόνο το ευνοεί αλλά το προάγει κιόλας! Όταν έχουμε
μυηθεί και γαλουχηθεί από μικροί στο να βρισκόμαστε διαρκώς σε
μια συνθήκη επιβίωσης και άγχους είναι επόμενο να υπάρχει μέσα
μας αυτό αλλά και να διαιωνίζεται. Η διαφορά έγκειται στο πώς ο
καθένας μας ατομικά αναλαμβάνει την ευθύνη του και πράττει
αναλόγως προς όφελος όχι μόνο του εαυτού του αλλά και του
συνόλου. Και ακριβώς το ίδιο επαναλαμβανόμενο μοτίβο
ακολουθείται και στο κομμάτι της βίας.
«Δεν υπάρχουν θαύματα για μας. Όλα πρέπει να τα κάνουμε μόνοι
μας» Κάτι που συμβαίνει και σε πολλά νέα παιδιά στο συγκεκριμένο
επάγγγελμα, ένα αγώνας για να ξεχωρίσεις και να τα καταφέρεις.
Τον όρο θαύμα δυσκολεύομαι κάπως να τον αντιληφθώ και θεωρώ
πως είναι πολύ προσωπικό και διαφορετικό για τον καθένα μας. Το
ερώτημα είναι τα θαύματα γίνονται από μόνα τους ή είναι οι
συνθήκες που δημιουργούμε εμείς για τον εαυτό μας και βαφτίζονται
θαύματα; Όλα πρέπει να τα κάνουμε μόνοι μας, αλλά κάπως θεωρώ
πως αυτοφροντιζόμαστε και αυτοπροβάλουμε τον εαυτό μας. Όλα
ξεκινάνε από εμάς και έχουν στόχο εμάς είτε άμεσα είτε έμμεσα. Ο
αγώνας όχι μόνο να ξεχωρίσεις και να τα καταφέρεις, στον εκάστοτε
χώρο, είναι κάτι σύνηθες αλλά, όπως είπαμε πιο πάνω η επιβίωση
είναι αγώνας διαρκής.
Η Βάσσα είναι μια τραγικά αντιφατική, μάνα κουράγιο, μια περσόνα
που συντηρεί το στρεβλό, πατριαρχικό σύστημα μέσα στο οποίο
γεννήθηκε και διαμορφώθηκε, θεωρείς οτι συμβαίνει και στα
καθ’ημας;
Βεβαίως, καταρχάς όλοι οι θεατρικοί χαρακτήρες είναι αν μη τι άλλο
αναγνωρίσιμοι και παρμένοι από τη ζωή! Δεν είναι τίποτα πέρα από
μεταφορά τη ζωής στο χαρτί και εν συνεχεία στη σκηνή, την οθόνη
κλπ. Θέλω να πω πως όλα είναι οικεία και αρκετές φορές τρομακτικά
διαχρονικά.
Ποιές είναι οι αγαπημένες σου Σίμο, οι εξωθεατρικές ασχολίες;
Μου αρέσει πάρα πολύ να βρίσκομαι και να συζητάω με τους
ανθρώπους που αγαπάω και εκτιμώ, να πηγαίνουμε βόλτες στην Αθήνα και
να τρώμε σε ταβερνάκια.
Πληθώρα νέων παιδιών στην εν λόγω παράσταση, και δίνονται οι ανάλογες ευκαιρίες;
ποιός είναι δικός σας, προσωπικός στόχος και για την συγκεκριμένη δουλειά;
Να είναι η ομάδα πάντοτε συντονισμένη και αποτελεσματική σε αυτό
που έχουμε να κάνουμε και που φυσικά αγαπάμε. Προσωπικοί
στοίχοι είναι πολλοί, ένας είναι να ανακαλύπτω πάντα κάτι
καινούργιο για τον χαρακτήρα και φυσικά για μένα ως ηθοποιό.
Ποιό είναι για εσένα το πιο σημαντικό συστατικό/προτέρημα ενός
θεατρικού έργου, που σε κάνει να πεις ότι θα είσαι ενεργό μέλος
αυτής της δουλειάς;
Πέρα από κάποια συγκεκριμένα θεατρικά- και μη- κείμενα που είναι
αγαπημένα μου και που θα ήθελα διακαώς να καταπιαστώ, είναι
βασικό να μπορώ να πω κάτι μέσω αυτού, να νιώσω ότι με αγγίζει και
μπορώ να μεταφέρω κάτι, που θα κάνει αυτομάτως και τη δουλειά
μου ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.
Ποιό θεωρείς το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό (εκτός του ταλέντου)
που πρέπει να έχει κάποιος για να γίνει ηθοποιός;
Η συνέπεια θεωρώ πως είναι από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά,
αν όχι το σημαντικότερο! Το ταλέντο χωρίς τη συνέπεια, την
ομαδικότητα κλπ δεν μπορεί να βοηθήσει τον ηθοποιό.
Είναι τελικά το θέατρο ψυχοθεραπεία και για τον ίδιο τον ηθοποιό;
Αισθάνεσαι ότι κατά την πάροδο των χρόνων, έχεις βελτιωθεί και
σαν άνθρωπος, αν και πολύ νέος ακόμα;
Δεν θα το χαρακτήριζα ψυχοθεραπεία για τον ηθοποιό, αλλά για τον
θεατή, παρόλο που κι εμάς μας βοηθάει στην εξέλιξή μας.
Προσπαθώ να βελτιώνομαι και να μαθαίνω από τα λάθη μου
συνεχώς.