Σας συναντούμε στο Studio Μαυρομιχάλη, όπου φέτος ανεβαίνει για δεύτερη
χρονιά το "Ψ.",σε δικό σας κείμενο και σκηνοθεσία. Θα θέλατε να μας δώσετε την
ταυτότητα της παράστασης, ξεκινώντας από τον τίτλο της;
To “Ψ.” είναι ένα πολύχρωμο ταξίδι προς τα Μέσα μας, με πυξίδα τη σχέση με τον
Εαυτό μας και άξονα την επιθυμία μας να απεμπλακούμε από τους εγκλωβισμούς μας.
Μιλά με ένα φρέσκο θεατρικό κείμενο, πολλή μουσική και τραγούδι, χορό, παιχνίδι για
δύο, όμορφες εικόνες, συμβολισμούς και πολύ χιούμορ για την ζωή της Ψουψούλας, με
το περίεργο επώνυμο (Καθαρίζου Παρκετέζα), όπως ξεδιπλώνεται όταν συναντά ένα
υπερβατικό μα και οικείο πλάσμα, τον Ψ. Μαζί κάνουν αυτό το ταξίδι, άλλοτε μέσα από
αστείες αναμνήσεις και περιστατικά κι άλλοτε μέσα από εκκωφαντικά συγκρουσιακή
σιωπή. Είναι ένα θεατρικό pasodoble γεμάτο συναισθήματα, που είναι αδύνατο να μην
σε παρασύρει. Όχι μόνο όσο διαρκεί αλλά κυρίως μετά το τέλος του.

Ποιες είναι οι διαφορές από την προηγούμενη παράσταση; Ποιες αλλαγές
έχουν γίνει;
Πρόκειται για μια ολοκαίνουργια παράσταση! Έχει μετασχηματιστεί πλήρως, κυρίως με
άξονα την μεθυστική και μετασχηματιστική χημεία με τον Τάσο Αλατζά, που υποδύεται
τον Ψ.! Νέες σκηνοθετικές γραμμές, ένας υπέροχος σχεδιασμός φωτισμών που έχει
επιμεληθεί ο Τάσος και μια εντελώς νέα και πολυεπίπεδη ανάγνωση του κειμένου, το
καθιστούν μοναδική νέα εμπειρία. Άλλωστε για αυτό φέτος, ρωτάμε ξεκάθαρα τους
θεατές μας «Τολμάς να μπεις στον κόσμου του «Ψ.»;

"Το κλειδί για την εξισορρόπηση των μέσα αντιθέτων μας 

είναι να αναδειχθούμε από το σκοτάδι μας στο Φως..."

Πώς φτάσατε στην σύλληψη του συγκεκριμένου κειμένου; Ποιους πιστεύετε
πως αφορά;
Κυρίαρχη αγωνία ήταν η πίστη μου ότι εμείς φτιάχνουμε τις ευκαιρίες μας, τις αναπνοές
μας. Γιατί η Ψυχή μας αναπνέει από ανάγκη. Για αυτό, το Ψ. αφορά κάθε έναν, καθεμία,
καθένα από μας. Είναι συγκινητικό πώς οι θεατές ανεξαρτήτως αφετηρίας ή διαδρομής,
βρίσκουν πάντα τρόπο να ταυτίζονται με κομμάτια του έργου και να ψηλαφούν τον εαυτό
τους μέσα σε αυτά. Η δημιουργία του Ψ. έχει αφετηρία της την αυτοπαρατήρησή μου. Η
ενδοσκόπηση ήταν ανέκαθεν μηχανισμός αυτοψηλάφισης και ενίοτε… επιβίωσης.
Παρακολουθώντας για χρόνια τη μέσα μου γεωγραφία, βλέποντας να
πολλαπλασιάζονται οι φόβοι μου για ευκαιρίες που δεν εμφανίζονται ή δεν είναι πάντα
κατάλληλες και έχοντας πολύ έντονη την ανάγκη της καλλιτεχνικής έκφρασης, της
δημιουργίας και του μοιράσματος, το 2018 άρχισε να δημιουργείται μέσα μου η ανάγκη
της καταγραφής όσων παρατηρούσα, της συστηματοποίησης του υλικού και του
μετασχηματισμού του σε έργο, που να μπορεί να μιλήσει μέσα από τα στόματα των
ηρώων μου στις ψυχές των θεατών.

"Πόσο βίαιο είναι το παιχνίδι με τον εαυτό μας;" διερωτάται το δελτίο τύπου της
παράστασης. Δίνει απαντήσεις το έργο; Ποιές είναι οι δικές σας σκέψεις πάνω
στο ερώτημα αυτό;
Είναι κατεξοχήν βίαιο. Εμπεριέχει συγκρουσιακές δυνάμεις αγάπης αυτοφροντίδας και
αυτοκαταστροφής. Οι αλληλοσπαρασσόμενες δυναμικές του είναι εκ των ων ουκ άνευ
στην διαδρομή μας. Και τις έχουμε σίγουρα βιώσει σε αρκετές εκφάνσεις τους. Το
ζητούμενο όμως κατά τη γνώμη μου δεν είναι να γίνει το παιχνίδι ειρηνικό ή εύπτεπτο.
Το βασικό συστατικό της «αυτοεπιβίωσης» είναι πώς παραδινόμαστε με ουσία και
νόημα σε αυτές τις εσωτερικές συγκρούσεις, όχι για να χαθούμε ως θύμα τους αλλά για
να αναδειχθούμε από το σκοτάδι μας στο Φως. Πώς θα μετασχηματίσουμε το Τραύμα
σε Θαύμα, χωρίς να στρουθοκαμηλίζουμε. Αισθάνομαι πως αυτό είναι το κλειδί για την
εξισορρόπηση των μέσα αντιθέτων μας. Αυτό απασχολεί το «Ψ.» και εκτός από πολλή
τροφή για σκέψη, παίρνει όντως θέση πάνω στο θέμα.

"Ωθεί η παράσταση τους θεατές μέσα από το χιούμορ, τη συγκίνηση

και τη σύγκρουση να πάρουν θέση απέναντι στις δικές τους ζωές"

Χαρακτηρίζετε την παράσταση σας "ιαματική". Θα μπορούσατε να μας
εξηγήσετε γιατί;
Το «Ψ.» έχει βαθιά ψυχοθεραπευτικό χαρακτήρα. Ωθεί τους θεατές μέσα από το
χιούμορ, τη συγκίνηση αλλά και τη σύγκρουση να πάρουν θέση απέναντι στις δικές τους
ζωές. Οι περιπέτειες της Ψουψούλας και του Ψ. δεν εξαντλούνται στην θεατρική
αφήγηση. Γίνονται αφορμή για να συναντήσουμε εντός και εκτός θεατρικής πράξης τον
δικό μας κρυμμένο Εαυτό. Να τον παρατηρήσουμε, να τον ψηλαφίσουμε, να του
δώσουμε χώρο και φωνή να ακουστεί, να τον αγκαλιάσουμε, να τον βοηθήσουμε να
απεμπλακεί από τις εγκλωβιστικές του Ντουλάπες. Το «Ψ.» ως παράσταση δρα ως
καταλύτης στον προσωπικό μας μετασχηματισμό. Πάντα εφόσον ο θεατής το επιθυμεί,
το θέατρο γίνεται η αποτύπωση μιας πραγματικότητας που δεν εξαντλείται απλά στην
ανάμνηση, αλλά έχει παροντικό και μελλοντικό αποτύπωμα που ορίζεται από το πώς το
έργο και η σκηνική του αναπαράσταση μας μετατοπίζει σε σχέση με τον Εαυτό μας πριν
το παρακολουθήσουμε. Σε αυτό έγκειται η «ίαση» της «κάθαρσης».

"Λατρεύω τη φύση και τις εκδρομές, τα επιτραπέζια παιχνίδια,

  τις βαθιές κουβέντες με τους φίλους μου..."

Ποιο είναι για εσάς το πιο σημαντικό συστατικό/προτέρημα ενός θεατρικού
έργου;
Το κείμενο και η αλήθεια του. Ένα δυνατό, διαπεραστικό και αληθινό κείμενο είναι η
βασικότερη πρώτη ύλη για τον ηθοποιό. Προσθέτοντας τα εκφραστικά του μέσα και το
προσωπικό του υλικό και φορτίο, ο ηθοποιός θα το εκτοξεύσει. Ένα αδύναμο και άνευρο
κείμενο, όμως, μπορεί να τον εγκλωβίσει.

Ποιος είναι ο προσωπικός σας στόχος με την συγκεκριμένη παράσταση;
Να τρυπώσει το Ψ. μας σε όσες περισσότερες καρδιές μπορεί! Να τις πάρει μαζί στο
βαλιτσάκι των Απελευθερωμένων Ψυχών!

Γράφετε, σκηνοθετείτε, ερμηνεύετε. Ποιό σας γεμίζει/εκφράζει περισσότερο, κάποιο
από τα τρία; Σε ποιο σκοπεύετε να ρίξετε πιο πολύ το βάρος στο μέλλον;
Η καλλιτεχνική μου εσωτερική γεωγραφία είναι η συνισταμένη των τριών, όπως το
αισθάνομαι αρκετά χρόνια τώρα. Θα αφαιρούσα ίσως τη σκηνοθεσία, γιατί η εμπειρία
μου ακόμη είναι «βρεφική» αλλά θα προσέθετα σίγουρα το τραγούδι. Αισθάνομαι
πληρότητα όταν καταφέρνω, όπως εν προκειμένω στο «Ψ.» να συνυπάρχουν όλες
αυτές οι ιδιότητες. Το πιο δημιουργικό κομμάτι είναι να συντονίσεις τα εκφραστικά μέσα
αυτών των ιδιοτήτων και να βρεις πώς θα δημιουργήσεις χώρο για την πιο
μετασχηματιστική δύναμη, τη σκηνική αλληλεπίδραση με τον συμπαίκτη σου. Και αυτή
τη φορά με τον Τάσο Αλατζά, νομίζω έχει επιτευχθεί με χειρουργική ακρίβεια.
Εύχομαι να πολλαπλασιαστούν οι καλλιτεχνικές ευκαιρίες όπου δεν θα χρειαστεί να
διαλέγω ιδιότητα ή καλλιτεχνικό «καπέλο», αλλά θα μπορώ να δημιουργώ
ισορροπημένα αξιοποιώντας και τις τρεις συνιστώσες δυνάμεις!

"Το θέατρο πρέπει να μας σηκώνει μια οργιά από την γη, 

   να μας θυμίζει ότι έχουμε δικαίωμα στο όνειρο"

Τι είναι, τι σημαίνει για εσάς το θέατρο;
Είναι μια φουσκίτσα παύσης από τη βίαιη και εξοντωτική πραγματικότητα. Είναι ο χώρος
και ο χρόνος που μπορώ να επιλέγω πώς θα υπάρχω. Και κυρίως, πώς θέλω να είναι η
υφή της ζωής μου. Τι γεύση, τι χρώμα, τι συναισθήματα, τι σχέσεις θέλω να βιώνω.
Είναι ένας χώρος απόλυτης ελευθερίας, αλλά και μεγάλης ευθύνης. Για μένα, το θέατρο
δεν μπορεί να είναι απλά η αρένα των προσωπικών μας φιλοδοξιών. Είναι ανάγκη να
λειτουργεί σαν καθρέφτης της κοινής μας ζωής αλλά και του μέλλοντος που
οραματιζόμαστε, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Είναι χρεία να είναι εργαλείο ζωής.
Να λειτουργεί υβριδικά, σαν ασφαλής χώρος για να ευαγγελιστούμε όσα
οραματιζόμαστε και να πατάξουμε όσα μας εγκλωβίζουν. Αλλά και για να δοκιμάσουμε
την αντοχή μας στον πραγματικό αγώνα της ουσιαστικής ζωής και όχι απλά της
επιβίωσής μας. Το θέατρο πρέπει να μας σηκώνει μια οργιά από την γη. Να μας θυμίζει
ότι έχουμε δικαίωμα στο όνειρο, ακόμη κι αν πρέπει να το χτίσουμε ίντσα-ίντσα.

Ποιες είναι οι αγαπημένες σας εξωθεατρικές ασχολίες;
Λατρεύω τη φύση και τις εκδρομές, τα επιτραπέζια παιχνίδια, τις βαθιές κουβέντες με
τους φίλους μου μα και με ανθρώπους που γνωρίζω ελάχιστα, αλλά συναντιούνται οι
«ψυχικές» μας διαδρομές. Τρελαίνομαι για «συγκρουόμενα» με το Φασολάκι μου, τον
Ορφέα, να φτιάχνω κάστρα από μαγνητικά τουβλάκια μαζί του με και να δημιουργώ
μουσική και τραγούδια με τον Οδυσσέα Αποστολόπουλο, το alter ego μου.

Τι θα θέλατε να σας ευχηθούμε για το μέλλον;
Άπειρη υγεία, πολλή έμπνευση, δημιουργικό χώρο για ελεύθερες αναπνοές και
ουσιαστικούς συμπορευτές!